Fact & Freedom

دکترین اقدامات فعال: از  کا گ ب  تا  موساد در مسائل ضدجاسوسی، تصادف معنایی ندارد و وقتی و احساسات سیاسی را کنار بگذاریم و با دیدی عینی به داده‌های عملیاتی نگاه کنیم، الگوی پنهان به وضوح نمایان می‌شود. استراتژی‌هایی که امروز برای فروپاشی جوامع استفاده می‌شوند، اجرای بی‌نقص یک دکترین کلاسیک اطلاعاتی هستند که در شوروی سابق ابداع شد. در ادامه، مکانیسم این عملیات را از جنگ سرد تا انتخابات ۲۰۱۶ آمریکا و خاورمیانه امروز کالبدشکافی می‌کنیم. ۱. ریشه‌یابی «اقدامات فعال» (Active Measures) و مهندسی یک «دارایی غیرمستقیم» اصطلاح «اقدامات فعال» (در روسی: Aktivniye meropriyatiya ) در دهه ۱۹۵۰ توسط سازمان اطلاعات شوروی (KGB) ابداع شد. برخلاف جاسوسی سنتی که ماهیتی «منفعل» دارد، اقدامات فعال یک جنگ سیاسی کاملا «تهاجمی» است. هدف، تسخیر خاک نیست، بلکه فلج کردن سیستم عصبی یک جامعه از درون از طریق اطلاعات نادرست، جعل، و تشدید شکاف‌های اجتماعی است تا جامعه هدف با دست خود، خودش را نابود کند. برای درک قدرت این تاکتیک، به ترامپ در دهه ۸۰ میلادی نگاه کنید. در ژوئیه ۱۹۸۷، او به دعوت سفیر شوروی به مسک...

واکاوی تاریخی یک توهم: کاوه ای پیدا نخواهد شد، کاش اسکندری پیدا شود! در تاریخ پرفرازونشیب ایران، ارتش‌های بیگانه‌ی متعددی به این مرزوبوم تاخته و خاک آن را به توبره کشیده‌اند. در نگاه نخست، شاید مقاومت در برابر متجاوز خارجی امری بدیهی به نظر برسد؛ اما بررسی دقیق‌تر نشان می‌دهد که در بسیاری از این مقاطعِ بحرانی، وضعیت سیاسی و اجتماعیِ داخلی به‌شدت تاریک، فاسد و ناامیدکننده بوده است. در این نوشتار، با کالبدشکافیِ بی‌رحمانه‌ی تاریخ، این پرسش کلان استراتژیک را بررسی میکنیم: ایا تکیه بر نیروی خارجی برای رهایی از استبداد داخلی، راه نجات است یا بزرگترین خطای محاسباتی یک ملت ؟ هخامنشیان متاخر: تصویر رمانتیک کوروش بزرگ را کنار بگذارید. در دهه‌های پایانی، دربار هخامنشی یک ماشین کشتار پارانوئید بود. اردشیر سوم (Artaxerxes III) برای تضمین پادشاهی خود، در یک روز تمام برادران، برادرزاده‌ها و حتی خواهران خود (حدود ۸۰ نفر یا بیشتر) را قتل‌عام کرد. دربار به دست «باگواس خواجه» افتاد که پادشاهان را یکی پس از دیگری مسموم می‌کرد. این یک سیستمِ کاملاً گندیده و متکی به ترور بود. داریوش سوم هخامنشی در دونبرد...

توجه: این نوشتار به هیچ وجه در ستایش یا دفاع از حکومت اسلامی نوشته نشده است؛ بلکه جستاری است کاملاً واقع‌بینانه، سرد و منطقی برای کالبدشکافیِ بی‌رحمانه تقابل نظامیِ در جریان میان ایالات متحده/اسرائیل و ایران، به دور از توهماتِ رسانه‌ای. تفاوت میان «پیروزی در یک عملیات» و «شکست در یک استراتژیِ کلان» در احساسات و هورا کشیدن‌های مجازی نیست؛ بلکه در فیزیکِ جنگ، ریاضیات و اقتصاد کلان نهفته است. در حالی که مجری‌های شبکه‌های خبری در حال جشن گرفتن برای پخش مکررِ تصاویر کوه‌های بمباران‌شده، تأسیسات سوخته و پایگاه‌های ویران‌شده در ایران هستند، بگذارید بدون تعارف و با بی‌رحمیِ اعداد و ارقام، واقعیتِ روی زمین را روی میز تشریح بگذاریم: دونالد ترامپ از نظر استراتژیک این جنگ را باخته است، فقط به روی خود نمی‌آورد. ورود دولت ترامپ به این قمار نظامی، یک اشتباه محاسباتی فاجعه‌بار بود. این اقدام نه تنها ماشین نظامی و امنیتی رژیم حاکم بر تهران را ریشه‌کن نمی‌کند، بلکه هژمونی جهانی آمریکا را در باتلاقِ یک بحران اقتصادیِ بی‌سابقه غرق خواهد کرد. بیایید توهمات را کنار بگذاریم و فرضیات را با داده‌های عریان بسنج...

 میهن‌دوستی در میان دو آتش؛ چرا فانتزی «تسلیم» به ویرانی ایران ختم می‌شود؟ در روزهایی که سایه شوم جنگ و ماشین جنگی ائتلاف ترامپ و نتانیاهو بر سر ایران سنگینی می‌کند، صداهای عجیبی از حاشیه امن دیاسپورا (ایرانیان خارج از کشور) به گوش می‌رسد. کسانی که با ژستی شبه‌روشنفکرانه و از فرط استیصال، نسخه «تسلیم بی‌قید و شرط» را می‌پیچند تا ظاهراً از نابودی زیرساخت‌ها جلوگیری کنند یا به خیال خام خود، مسیر دموکراسی را با بمب‌های بیگانه هموار سازند.  باید بدون تعارف و با صراحتِ تمام گفت: این زمزمه‌ها، نه از سر استراتژی، که حاصل یک عدم اطلاع مطلقِ ژئوپلیتیک است. در برابر این توهماتِ خطرناک، ما باید در جایگاه اصیل و البته دشوارِ «اپوزیسیون دوگانه» بایستیم: مبارزه بی‌امان با استبداد سیاه و سرکوبگر جمهوری اسلامی از درون، و ایستادگی قاطع در برابر تجاوز فاشیستی متجاوزان از بیرون. برای درک عمق فاجعه‌بار بودن ایده‌های این بخش از دیاسپورا، باید دو مغالطه بزرگ آن‌ها را زیر تیغ جراحیِ تاریخ و واقعیت ببریم. مغالطه اول: توهم «ژاپن ۱۹۴۵» ادعا می‌کنند: "اگر ایران مانند ژاپن در جنگ جهانی دوم تسلیم شود، آمر...